به گزارش روابط عمومی موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی مهدی حمیدی پارسا رئیس موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی با اشاره به اینکه آئین بزرگداشت مرحوم مهندس نقرهکار تنها یادکرد یک فرد نیست، بلکه تجلیل از یک مسیر علمی و فکری است گفت: ما امروز تنها از یک معمار یا استاد دانشگاه سخن نمیگوییم، بلکه از یک سنت فکری سخن میگوییم که میکوشد میان میراث فرهنگی و نیازهای زمانه پیوند برقرار کند.
رئیس موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی ادامه داد: تمدنها پیش از آنکه با ساختمانها و آثار هنری شناخته شوند، با اندیشههایی که پشت آن آثار قرار دارد شناخته میشوند. در صد سال اخیر توجه ما بیشتر به جنبههای فنی و اجرایی هنر و معماری بوده است. اما پرسشهای بنیادین همچنان باقی است: معماری برای چه چیزی ساخته میشود؟ چه تصویری از انسان در آن نهفته است؟ چه نسبتی با فرهنگ و جهانبینی یک جامعه دارد؟ اهمیت استادانی مانند نقرهکار در این است که از سطح تکنیک فراتر رفتند و به مبانی نظری پرداختند.
حمیدی پارسا بیان کرد: هر تمدنی پیش از آنکه در آجر و سنگ و گنبد و مناره تجلی یابد، در اندیشه و جهانبینی خود شکل میگیرد. اگر درباره مبانی نظری هنر و معماری نیندیشیم، معماری ما به مجموعهای از فنون و تکنیکها تقلیل پیدا میکند. اهمیت کار استاد نقرهکار و همنسلان ایشان در این بود که کوشیدند بار دیگر این پرسشهای بنیادین را زنده نگه دارند.
این استاد دانشگاه با اشاره به نسبت اسلام و معماری یادآور شد: اسلام سبک معماری مشخصی ارائه نکرده است، اما افق و ارزشهایی را عرضه کرده که میتوانند در معماری تجلی یابند.
عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی اضافه کرد: پرسش اصلی امروز این نیست که آیا باید عیناً معماری گذشته را تکرار کنیم یا نه، بلکه این است که چگونه میتوان روح و حکمت نهفته در آن سنت را در شرایط جدید بازآفرینی کرد. این همان پرسشی است که بسیاری از پژوهشهای استاد نقرهکار حول آن شکل گرفته است.
