قم – روابط عمومی دانشگاه هنر و اندیشه اسلامی: محمدصالح نقرهکار، فرزند مرحوم مهندس عبدالحمید نقرهکار، در آئین بزرگداشت این استاد برجسته معماری که در تالار هنر مؤسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی برگزار شد، به تشریح ویژگیهای اخلاقی، علمی و حرفهای پدر خود پرداخت و گفت: «موضوع حکمت هنر اسلامی برای پدرم یک دغدغه بسیار جدی و همیشگی بود.»
وی در ابتدای سخنان خود با ترسیم ابعاد شخصیتی این چهره ماندگار اظهار داشت:
«یک مثلث سهضلعی وجود مرحوم پدر را شکل میداد؛ ضلع اول کنشگر مسئول، ضلع دوم مؤمن مجتهد و ضلع سوم معمار معیارمند بود.»
توجه به معماری محرومان و مسکن ارزانقیمت
فرزند استاد نقرهکار در تبیین ویژگی «کنشگری مسئول» در شخصیت پدرش گفت: «کنشگر مسئول به این معناست که ایشان در زیست اجتماعی، نگاهی معیارمند و مسئلهمدار داشتند. من فکر میکنم این شخصیت اجتماعی، بازتاب مؤثری در شخصیت تخصصی و معماری پدر نیز داشت؛ کما اینکه در تمام زندگی، بهویژه در حوزه معماری، همیشه تأکید میکردند که باید به محرومان و دهکهای پایین جامعه توجه شود.»
وی در ادامه افزود: «توجه به ساخت مسکنهای ارزانقیمت و چگونگی خدماترسانی عمومی در حوزه مسکن و معماری، دغدغهای بود که حتی در ایام واپسین عمرشان نیز آن را رها نکردند. از نظر ایشان، معماری نباید صرفاً در خدمت اغنیا باشد.»
رواداری ملی و اولویت دادن به ساحت خانواده
محمدصالح نقرهکار با اشاره به ابعاد اخلاقی و حکمت عملی این استاد معماری تصریح کرد: «از جمله دغدغههای جدی پدر در حوزههای مختلف زیست، توجه ویژه به ساحت خانواده بود. با اینکه ما از نظر فکری و فرهنگی خانواده متکثری بودیم، اما در مناسبات خانوادگی، همیشه حفظ و حرمت خانواده در اولویت قرار داشت.»
وی همچنین به نگاه کلان و دغدغههای ملی پدرش اشاره کرد و گفت: «رواداری فراوان نسبت به دیگران، به خاطر دغدغه عمیقی که نسبت به ایران و وطن داشتند، از ویژگیهای بارز ایشان بود. تمرکز پدر بر این بود که تا حد ممکن، تمام کسانی که در جبهه خیرخواهی انقلاب و ایران فعالیت میکنند، در یک اردوگاه و هممسیر باقی بمانند.»
پافشاری بر تمرکز علمی و میز مطالعهای که هرگز خالی نشد
فرزند مرحوم مهندس عبدالحمید نقرهکار، پافشاری بر تبیین حکمت هنر اسلامی را محور اصلی فعالیتهای علمی پدرش دانست و یادآور شد: «ایشان در هر جلسه و همایشی که دعوت میشدند، تمرکزشان بر این بود که در حوزههای تخصصی معماری حتماً از یک قوای جدی و تمرکز علمی متقن استفاده شود. بنده هرگز ندیدم که پدر به جلسهای دعوت شوند و پیش از آن مطالعه نکنند. میز مطالعه ایشان هیچوقت خالی نمیشد و این سنت مطالعه تا واپسین روزهای عمرشان ترک نشد.»
وی در پایان با اشاره به پیوند عمیق ایمان و تخصص در منش این استاد فقید تأکید کرد: «در فعالیتهای معماری پدر، جنبههای عرفانی و نگاه توأم با ایمان هرگز کمرنگ نشد. ایمان مستمر، تهجد، شبزندهداری و حضور دائم ایشان در درگاه حق، برای خود من به عنوان یک شاگرد، بزرگترین درس زندگی بود.»
